Hiç kimseyi, bizi sevmeye zorlayamayız. Yapabileceğimiz sadece, sevgi veren olmak.

Önemli olan hayatta nelere değil, kimlere sahip olduğumuzdur.

Yaşam içinde istediğimiz gibi olmak, sabır ve süreç ister.

Başkalarını affetmek, kendimizi affetmekle başlar.

Ne kadar incinmiş olursak olalım, kendimizi neden aramadan, devam eden yaşama bırakalım.

Hayat yaşadığımız ve hissettiğimiz ne olursa olsun, sorumluluğunu üstlendiğimizde kolaylaşır.

Hiç sevmediğimiz insanlar, bizim bu hayattaki en büyük öğretmenlerimizdir.

Yaşam içinde umutlarınızın, hayallerinizin dış etkenlerle son bulmasına asla izin vermeyin.

Hiç bir güç, siz izin vermedikçe sizi değiştiremez.

Umutlarınızı yıkmadan, yaşadığınızın sadece bir geçiş süreci olduğunun farkına varın.

Zamanla, siz istemeseniz de, her şey rayına girecektir.

Sadece oturup beklemekle bir şeylerin olacağını düşünmeyin. Beklentilerinize yanıt için onlara inanmanız… istemeniz… Bu konuda azimli olmanız gerekiyor…

Alıntı: anonim